Wierzę w ludzi, w ich życiową i zbiorową mądrość, w ponadideową zdolność do pomagania sobie nawzajem, życzliwość i w moc rozmów.
Wierzę w sens skutecznego działania.
Uważam, że serdeczność i wzajemny szacunek są podstawą egzystencji każdej zbiorowości – począwszy od rodziny, klasy w szkole, przez studencką/aplikancką wspólnotę, samorządy zawodowe i aż po społeczeństwo.
Uważam, że najpierw należy uczyć, a potem dopiero wymagać.
Uważam, że prawa należy nauczać każdego, na każdym możliwym poziomie i w każdym środowisku, bo tylko społeczeństwo wyedukowane w tym zakresie może być racjonalnym strażnikiem wartości takich jak wolność, suwerenność, praworządność czy dążenie do sprawiedliwości.
Uważam, że rozmowy, dyskusje, debaty i utrzymywanie komunikacji ze wszystkimi podmiotami i osobami zaangażowanymi w proces tworzenia i stosowania prawa jest niezbędne, a wartości tych rozmów nie da się przecenić.